Językiem mandaryńskim (chińskim) posługuje się ponad miliard osób.
Angielski jest dopiero na drugim miejscu z wynikiem ponad dwa razy słabszym (ok. 500 000 000 użytkowników) .
W pierwszej dziesiątce najpopularniejszych języków mieszczą się również hinduski, hiszpański,rosyjski, arabski, bengalski, portugalski, malajski i francuski.
Poniżej dokładne dane:
Chiński (Mandaryński) >1,000,000,000
Angielski 508,000,000
Hindustani 497,000,000
Hiszpański 392,000,000
Rosyjski 277,000,000
Arabski 246,000,000
Bengalski 211,000,000
Portugalski 191,000,000
Malajski 159,000,000
Francuski 129,000,000
Język portugalski jest językiem z grupy romańskiej języków indoeuropejskich, którym posługują się osoby zamieszkujące Portugalię oraz byłe kolonie portugalskie: Brazylię, Mozambik, Angolę, Gwineę-Bissau, Wyspy Świętego Tomasza i Książęcą i Republikę Zielonego Przylądka.
We wszystkich tych krajach jest on językiem urzędowym. Język literacki oparty jest na dialekcie północnym. Najstarsze zapisy w tym języku pochodzą z XII wieku.
Kraje, w których portugalski jest językiem urzędowym, współpracują ze sobą w ramach założonej w 1996 Wspólnoty Państw Portugalskojęzycznych.
Do najważniejszych dialektów języka portugalskiego należą:
* brazylijski,
* europejski.
Oba warianty posiadają liczne nieznormalizowane dialekty, różniące się głównie wymową.
Norma brazylijska obowiązuje tylko w Brazylii. Norma europejska obowiązuje w Portugalii i portugalskojęzycznych krajach afrykańskich miedzy innymi w Angolii i Mozambiku.
Odstępstwa od języka portugalskiego europejskiego używanego w krajach afrykańskich traktowane są nie jako znormalizowany, odrębny wariant, ale jako różnice dialektalne wewnątrz języka portugalskiego europejskiego. Oczywiście nie dotyczy to crioulos – nieoficjalnych, ale używanych na co dzień przez większość mieszkańców niektórych portugalskojęzycznych krajów afrykańskich (Republika Zielonego Przylądka, Gwinea Bissau) języków kreolskich, które są odrębnymi językami.
Zasady fonetyczne i gramatyczne normy europejskiej języka portugalskiego zostały ustalone na podstawie języka portugalskiego mówionego w Lizbonie i okolicach, dlatego czasami norma europejska jest nazywana normą lizbońską. Zasady fonetyczne i gramatyczne normy brazylijskiej języka portugalskiego zostały ustalone na podstawie portugalskiego mówionego w Rio de Janeiro i okolicach, dlatego czasami norma brazylijska jest nazywana normą carioca lub fluminense.
Charakterystyczną cechą wymowy portugalskiej, istniejącą tylko w wariancie europejskim, jest redukcja (ścieśnienie albo skrócenie) samogłosek w sylabach nieakcentowanych. Najbardziej jest to widoczne w przypadku samogłoski e, która w sylabach nieakcentowanych praktycznie zanika. Język portugalski jest jedynym językiem romańskim, w którym istnieje redukcja samogłosek. Istnieją niepotwierdzone naukowo hipotezy, że owa redukcja pojawiła się w języku portugalskim pod wpływem północnoafrykańskich dialektów języka arabskiego, które również posiadają podobną cechę.
Portugalczycy mówią o sobie, że są narodem brandos costumes – łagodnych obyczajów, co wyraża ich podejście do życia i ludzi. Jak na południowców przystało, nie brak im energii, a przeciętna rozmowa przyjaciół brzmi dla obcokrajowca niemal jak kłótnia. Są oni jednak bardzo otwarci, ciepli i życzliwi, nawet w stosunku do nowo poznanych osób, czy obcokrajowców. Mimo wielu zmian, mieszkańcy wsi nadal prowadzą tradycyjny tryb życia, a obowiązujące na terenach rolniczych zwyczaje mają swe korzenie w XIX wieku. Kobiety wciąż zakładają czarne stroje, w czasie gdy ich małżonkowie przebywają z dala od domu.
W życiu wszystkich Portugalczyków rodzina jest bardzo ważna. To kraj katolicki (blisko 95% ludności to katolicy), rodziny są tu często duże i wielopokoleniowe. Dzieci mieszkają w domu rodzinnym zwykle do ślubu, a często i po ślubie para młoda mieszka z rodzicami jednego z małżonków. Centrum życia rodzinnego jest w domach kuchnia. Poza kuchnią nie ma podziału na prace kobiece i męskie. Istnieje natomiast podział między kobietami i mężczyznami w życiu towarzyskim. W wiejskich barach bywają praktycznie wyłącznie mężczyźni, a kobiety przesiadują w grupkach na progach domów lub spotykają się na placu.
W Portugalii istnieje tradycja sjesty, która pozwala odpocząć w czasie najgorszego upału. Większość sklepów, mniejszych muzeów i urzędów pocztowych jest nieczynna w porze obiadowej, wyjątek stanowią banki, które są zawsze czynne od poniedziałku do piątku. Wieczorem, po sjeście miasta ożywają. Wówczas wielu mieszkańców wychodzi na spacer po mieście z rodziną.
Portugalczycy nie lubią żartować ani z samych siebie, ani ze swojej religii. Ulubionymi tematami żartów są natomiast politycy oraz mieszkańcy regionu Alentejano – biednego regionu rolniczego na południe od Lizbony.
Portugalia jest pięknym krajem, w większości górzystym, położonym nad Oceanem Atlantyckim i Morzem Śródziemnym. Jest to kraj bardzo atrakcyjny turystycznie nie tylko ze względu na piękne, malownicze krajobrazy oraz bogactwo zabytków ale również ze względu na gościnność Portugalczyków i wyśmienitą kuchnię, bogatą w ryby i owoce morza.